Περιήγηση Κεντρικός Σταθμός 1

Σχεδιάστηκε από τον Pierre Cuypers, τον ίδιο αρχιτέκτονα που έφτιαξε και το Rijksmuseum. Αν βάλετε τα δύο κτίρια το ένα δίπλα στο άλλο, θα δείτε την ομοιότητα! Το κτίριο έχει μήκος περίπου 300 μέτρα και χτίστηκε πάνω σε 8.687 ξύλινους πασσάλους μέσα σε 8 χρόνια· άνοιξε το 1889.

Κοιτάξτε την ανατολική πτέρυγα: εκεί βρίσκεται το Βασιλικό Περίπτερο, που χτίστηκε για τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας. Στην κορυφή της στέγης του στέκεται ο Ασπιδοφόρος του Βασιλιά, ένας πάνοπλος ιππότης που φυλάει μια ασπίδα με το ολλανδικό λιοντάρι. Κάτω από τη στέγη του κεντρικού τμήματος θα δείτε τα οικόσημα ευρωπαϊκών εμπορικών πόλεων, όπως το Λονδίνο, το Παρίσι και η Ρώμη: ο Cuypers ήθελε να δείξει ότι ο σιδηρόδρομος συνέδεε το Άμστερνταμ με όλο τον κόσμο.

Χτίστηκε το 1487 ως αμυντικός πύργος στο μεσαιωνικό τείχος του Άμστερνταμ. Το παλιό του όνομα, Schreyhoeckstoren, σημαίνει «πύργος της κοφτερής γωνίας»: βρισκόταν σε μια απότομη γωνία του τείχους.

Θρύλος: επειδή το schreien στα ολλανδικά σημαίνει επίσης «κλαίω», γεννήθηκε η ιστορία ότι εδώ στέκονταν οι γυναίκες των ναυτικών και έκλαιγαν καθώς οι άντρες τους σάλπαραν. Είναι μια όμορφη ιστορία, αλλά πρόκειται για μεταγενέστερη λαϊκή ερμηνεία του ονόματος.

Γεγονός: το 1609 ο Henry Hudson σάλπαρε από εδώ για λογαριασμό της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών (VOC). Αναζητούσε έναν βόρειο δρόμο προς την Ασία και κατέληξε εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Νέα Υόρκη. Μια αναμνηστική πλάκα στον πύργο θυμίζει το ταξίδι του.

Χτίστηκε το 1913 ως κοινό κτίριο γραφείων για έξι ναυτιλιακές εταιρείες του Άμστερνταμ, στο χαρακτηριστικό ύφος της «Σχολής του Άμστερνταμ». Σήμερα στεγάζει το Amrâth Hotel.

Ένα πλωτό κινέζικο εστιατόριο, εμπνευσμένο από τα διάσημα πλωτά εστιατόρια του Χονγκ Κονγκ. Με τα καταστρώματά του σε στιλ παγόδας είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα εστιατόρια του Άμστερνταμ και έχει υπέροχη θέα στο νερό. Πεντανόστιμο φαγητό!

Το πλήρες όνομά του είναι «New Metropolis». Είναι ένα διαδραστικό μουσείο επιστημών για παιδιά, όπου όλα επιτρέπεται να τα αγγίξετε, σχεδιασμένο από τον Renzo Piano. Το κτίριο λειτουργεί και ως είσοδος της σήραγγας IJ, ενώ στην κεκλιμένη πλευρά του έχει μια μεγάλη ταράτσα.

Πρώην «’s Lands Zee Magazijn», χτισμένο τον 17ο αιώνα. Χρησίμευε ως αποθήκη του «Ναυαρχείου του Άμστερνταμ», όπου διακινούνταν όλες οι προμήθειες για τον πολεμικό στόλο του Ναυαρχείου. Σήμερα είναι μουσείο αφιερωμένο στη ναυτική ιστορία της Ολλανδίας.

Η VOC εμπορευόταν κυρίως μπαχαρικά και άλλα πολύτιμα αγαθά από την Ασία, που αποθηκεύονταν στις αποθήκες των εμπορικών σπιτιών κατά μήκος των καναλιών του Άμστερνταμ. Οι αποθήκες αυτές ήταν ειδικά σχεδιασμένες με μεγάλες σοφίτες και δοκάρια ανύψωσης στις προσόψεις, ώστε τα πολύτιμα εμπορεύματα να φυλάσσονται «ψηλά και στεγνά».

Ο Hortus Botanicus ιδρύθηκε το 1638 και είναι ένας από τους παλαιότερους βοτανικούς κήπους στον κόσμο. Ο μικρός αυτός κήπος έχει πάνω από 6.000 δέντρα και φυτά, ένα θερμοκήπιο με τρία διαφορετικά τροπικά κλίματα και ένα σπίτι πεταλούδων με εκατοντάδες πεταλούδες. Αναζητήστε στο Θερμοκήπιο των Φοινίκων το κυκάδιο του Ανατολικού Ακρωτηρίου: είναι περίπου 300 ετών.

Η Πορτογαλική Συναγωγή, γνωστή και ως Esnoga ή Snoge, είναι ορθόδοξη εβραϊκή κοινότητα και συναγωγή, που ολοκληρώθηκε το 1675.

Η σεφαραδίτικη κοινότητα του Άμστερνταμ ήταν μία από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης κατά τον Ολλανδικό Χρυσό Αιώνα, και η πολύ μεγάλη συναγωγή της το αντανακλούσε.

Τον 17ο αιώνα πολλές γυναίκες του Άμστερνταμ έμεναν μόνες τους: οι άντρες τους έφευγαν στη θάλασσα και πολλοί από αυτούς δεν γύριζαν ποτέ. Για τη φροντίδα των ηλικιωμένων γυναικών, οι διάκονοι της Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας έχτισαν εδώ το Amstelhof, ξεκινώντας το 1681 σε γη που τότε ήταν φτηνή, στην απέναντι όχθη του Amstel. Λειτούργησε ως γηροκομείο μέχρι το 2007.

Το 2009 το κτίριο άνοιξε ξανά ως Hermitage Amsterdam, παράρτημα του Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, το μουσείο διέκοψε τους δεσμούς του με τη Ρωσία και μετονομάστηκε σε H’ART Museum.

Παραδοσιακά ένας σημαντικός πλωτός δρόμος ανάμεσα στη Zuiderzee και την ενδοχώρα, και το ποτάμι από το οποίο πήρε το όνομά της η πόλη μας. Γύρω στο 1270 χτίστηκε ένα φράγμα στον Amstel, που γρήγορα μετέτρεψε το ψαροχώρι σε εμπορική πόλη. Το παλαιότερο έγγραφο που αναφέρει το Άμστερνταμ χρονολογείται από το 1275: ένα προνόμιο διοδίων του κόμη Floris V, που απάλλασσε τους κατοίκους από την πληρωμή διοδίων στην Ολλανδία. Σε αυτό η πόλη αναφέρεται ως Amestelledamme («φράγμα στον Amstel»), όνομα που σιγά σιγά έγινε Amsterdam. Τα δικαιώματα πόλης ακολούθησαν γύρω στο 1300.

Τώρα πλέουμε στο Herengracht, μέρος της φιλόδοξης επέκτασης της πόλης στις αρχές του 17ου αιώνα. Αυτό το κομμάτι εκτείνεται από το Leidsegracht μέχρι τον Amstel, και εδώ βλέπετε κυρίως πολύ μεγάλα κτίρια: το δημοτικό συμβούλιο έδινε εδώ μόνο μεγάλα οικόπεδα, για να προσελκύσει τις πλούσιες οικογένειες εμπόρων.

Δημοφιλής ιστορία: λέγεται ότι οι φόροι υπολογίζονταν με βάση το πλάτος του σπιτιού και τον αριθμό των παραθύρων, και ότι ακόμη και μια διπλή σκάλα φορολογούνταν επιπλέον. Οι ξεναγοί λατρεύουν να τη λένε, αλλά οι ιστορικοί την αμφισβητούν· η υψηλή τιμή της γης κατά μήκος του καναλιού είναι ο πιθανότερος λόγος που τα περισσότερα σπίτια είναι τόσο στενά.

Ένα από τα ομορφότερα κανάλια, διάσημο για τις επτά πανομοιότυπες τοξωτές γέφυρές του. Το 1901 το δημοτικό συμβούλιο ήθελε να μπαζώσει το κανάλι για το νέο ηλεκτρικό τραμ, αλλά ευτυχώς το σχέδιο απορρίφθηκε μετά από πολλές διαμαρτυρίες. Το βράδυ είναι πανέμορφο, γιατί οι καμάρες φωτίζονται, και από την πλατεία Thorbeckeplein η θέα είναι υπέροχη!

Στην πλατεία Amstelveld βρίσκεται η μόνη ξύλινη προσωρινή εκκλησία που έχει διασωθεί. Σήμερα χρησιμοποιείται ως αίθουσα συναυλιών.

Αυτές οι ανάγλυφες πέτρες στις προσόψεις χρησίμευαν ως σημεία προσανατολισμού για τους κατοίκους της πόλης τον 17ο αιώνα. Τα μικρά αυτά έργα τέχνης έδειχναν πού πουλούσε ο φούρναρης το ψωμί του και πού μπορούσατε να επισκευάσετε τα παπούτσια σας.

Το Prinsengracht είναι το εξωτερικό από τα τρία ομόκεντρα κανάλια του 17ου αιώνα. Εδώ βλέπετε ότι τα κτίρια είναι πολύ απλούστερα από ό,τι στο Herengracht και στο Keizersgracht. Πολλά σπίτια εδώ χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες και εργαστήρια.

Η Magere Brug, η «Αδύνατη Γέφυρα», μάλλον οφείλει το όνομά της στην πολύ στενή ξύλινη γέφυρα που χτίστηκε εδώ για πρώτη φορά το 1691. Ένας δημοφιλής θρύλος λέει ότι δύο αδελφές με το επώνυμο Mager, που έμεναν σε απέναντι όχθες, την πλήρωσαν για να μπορούν να επισκέπτονται η μία την άλλη· ωραία ιστορία, αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη γι’ αυτήν.

Η γέφυρα έγινε διεθνώς διάσημη από την ταινία του Τζέιμς Μποντ «Τα διαμάντια είναι παντοτινά» (1971). Και ο νεότερος θρύλος απ’ όλους: αν υπάρχουν ερωτευμένα ζευγάρια στο σκάφος, δώστε ένα φιλί ακριβώς κάτω από τη γέφυρα και θα μείνετε ερωτευμένοι για όλη σας τη ζωή!

Το όνομα προέρχεται από την παλιά, μπλε βαμμένη ξύλινη γέφυρα που συνέδεε την πόλη με το νησί Vlooienburg, μια εβραϊκή γειτονιά μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η σημερινή, αρκετά επιβλητική πέτρινη γέφυρα χρονολογείται από το 1883, με φανοστάτες, στέμματα και πλώρες πλοίων εμπνευσμένα από τις γέφυρες του Σηκουάνα στο Παρίσι.

Το σημερινό Βασιλικό Ανάκτορο στην πλατεία Dam ήταν αρχικά το Δημαρχείο του Άμστερνταμ. Στις αρχές του 19ου αιώνα το δημαρχείο μεταφέρθηκε στο Oudezijds Voorburgwal. Με τον καιρό και αυτό το κτίριο έγινε πολύ μικρό, και τη δεκαετία του 1980 οι αρχιτέκτονες Holzbauer, Holt και Cees Dam σχεδίασαν ένα νέο δημαρχείο στη θέση Waterlooplein/Oude Vlooienburg. Το κτίριο έχει διπλό ρόλο: είναι το Δημαρχείο του Άμστερνταμ και θέατρο της Εθνικής Όπερας και του Εθνικού Μπαλέτου.

Τα «Χορευτικά Σπίτια» είναι μια σειρά από στραβά, παλιά σπίτια του καναλιού που γέρνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ο λόγος βρίσκεται κάτω από τη γη: το Άμστερνταμ είναι χτισμένο πάνω σε ξύλινους πασσάλους, και το σταθερό στρώμα άμμου που μπορεί να σηκώσει ένα σπίτι βρίσκεται σε βάθος περίπου 13 μέτρων. Πάσσαλοι που δεν φτάνουν ως εκεί, ή που σαπίζουν με το πέρασμα των αιώνων, κάνουν το σπίτι να βουλιάζει άνισα. Και τι παίρνετε; Μια σειρά από σπίτια που χορεύουν.

Ένα άγαλμα του φιλοσόφου Μπαρούχ Σπινόζα (1632–1677), που γεννήθηκε στο Άμστερνταμ και ήταν ένας από τους μεγάλους στοχαστές του Διαφωτισμού. Το φιλοτέχνησε ο Nicolas Dings το 2008.

Η ειρωνεία: το 1656 η πορτογαλοεβραϊκή κοινότητα αφόρισε τον νεαρό Σπινόζα για τις ριζοσπαστικές του ιδέες, και αργότερα τα βιβλία του απαγορεύτηκαν. Σήμερα η πόλη τον τιμά με ένα άγαλμα. Στη βάση του μπορείτε να διαβάσετε τα λόγια του «Σκοπός του κράτους είναι η ελευθερία». Πάνω στο παλτό του κάθονται σπουργίτια, πουλιά που ζούσαν πάντα εδώ, και δακτυλιόλαιμοι παπαγάλοι, νεοφερμένοι στην πόλη: μαζί συμβολίζουν ένα Άμστερνταμ ντόπιων και μεταναστών. Τα τριαντάφυλλα παραπέμπουν στο δαχτυλίδι-σφραγίδα του, που έφερε το σύνθημα Caute: «να είσαι προσεκτικός».

Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εδώ υπήρχε μια μεγάλη εβραϊκή αγορά· σήμερα είναι υπαίθριο παζάρι. Εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το δημαρχείο, μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η «Εβραϊκή Συνοικία». Το Ρότερνταμ φέρει τις πληγές του πολέμου από τον μεγάλο βομβαρδισμό, και το Άμστερνταμ τις πληγές από τον εκτοπισμό του εβραϊκού πληθυσμού του. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι αυτής της περιοχής εκτοπίστηκαν από τους Γερμανούς, και λίγοι επέζησαν… δυστυχώς! Λόγω των σκληρών χειμώνων και της έλλειψης τροφής, αυτή η περίοδος ονομάστηκε και «Χειμώνας της Πείνας»· από τα άδεια σπίτια αφαιρέθηκε όλο το ξύλο (δηλαδή όχι έπιπλα κ.λπ.), ώστε ο εναπομείνας ντόπιος πληθυσμός να μπορεί να ζεσταθεί. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, τα σπίτια αυτά στέκονταν σαν «σκελετοί» και στη συνέχεια κατεδαφίστηκαν.

Το Café de Sluyswacht χτίστηκε αρχικά το 1692 ως σπίτι του φύλακα του φράγματος Sint Antoniesluis. Σήμερα είναι καφέ και διατηρητέο εθνικό μνημείο.

Πίσω από το φράγμα Sint Antoniesluis βρίσκεται το «Museum Rembrandthuis», το πρώην σπίτι του διάσημου ζωγράφου Rembrandt Harmenszoon van Rijn. Ο Ρέμπραντ πέθανε φτωχός· όλα του τα υπάρχοντα πουλήθηκαν σε δημοπρασία, και ο κατάλογος της δημοπρασίας χρησιμοποιήθηκε για να επιπλωθεί ξανά το σπίτι, μαζί με πίνακες του Ρέμπραντ, ώστε να πάρουμε μια καλή εικόνα του εσωτερικού, αφού είχε το εργαστήριο ζωγραφικής του στο σπίτι. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί ο Ρέμπραντ ζωγράφισε τόσα πορτρέτα Εβραίων αντρών: ζούσε «καταμεσής» της εβραϊκής συνοικίας.

Το στρογγυλό κάτω μέρος χτίστηκε γύρω στο 1516 ως αμυντικός πύργος, για να προστατεύει την περιοχή του λιμανιού έξω από το τείχος της πόλης, ακριβώς στην πρώην Zuiderzee (σήμερα IJsselmeer). Το Άμστερνταμ βρισκόταν ακριβώς πάνω στη θάλασσα, γι’ αυτό και το ζωηρό εμπόριο!

Το 1606 ο αρχιτέκτονας Hendrick de Keyser πρόσθεσε την κομψή οκταγωνική κορυφή με τον ξύλινο οβελίσκο. Λίγα μόλις χρόνια αργότερα ο πύργος άρχισε να γέρνει και κυριολεκτικά τον ίσιωσαν ξανά τραβώντας τον με σχοινιά. Το παρατσούκλι του είναι «Malle Jaap» (ο Τρελο-Γιάαπ), γιατί οι καμπάνες του χτυπούσαν παλιά τις πιο απίθανες ώρες.

Το A’DAM LOOKOUT δεν είναι ένα συνηθισμένο παρατηρητήριο. Εκτός από την απαράμιλλη θέα 360 μοιρών στο Άμστερνταμ και τις γύρω πόλεις, υπάρχουν πολλά ακόμη να ζήσετε στην κορυφή αυτού του εμβληματικού κτιρίου. Νιώστε την αδρεναλίνη στην πιο ψηλή κούνια του Άμστερνταμ, το Over The Edge, δοκιμάστε το Amsterdam VR Rollercoaster Ride, απολαύστε ένα πλούσιο μεσημεριανό, δείπνο, σνακ ή κοκτέιλ στο Sky Bar, πάρτε μαζί σας το ψηφιακό σας σουβενίρ και μάθετε για την πόλη με τα διαδραστικά κιάλια.

Στα αριστερά σας βλέπετε την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, μια καθολική βασιλική που χτίστηκε γύρω στο 1885. Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο προστάτης των ναυτικών και της πόλης μας.

Αυτό το ξενοδοχείο είναι ένα από τα παλαιότερα σύγχρονα ξενοδοχεία της Ολλανδίας και άνοιξε το 1890. Ήταν επίσης το πρώτο ξενοδοχείο με ηλεκτρικό φωτισμό σε κάθε δωμάτιο. Ακόμη και σήμερα φαίνεται ότι το ξενοδοχείο χτίστηκε γύρω από μερικά παλιά σπίτια, γιατί οι ιδιοκτήτες τους τότε ζητούσαν τόσα πολλά χρήματα που αποφασίστηκε να χτιστεί γύρω τους. Αυτή η ιστορία παίζει κεντρικό ρόλο στην ταινία «Public Works».